Ieper/Ypres (“Whypers” volgens de duizenden Britten die Ieper jaarlijks overspoelen). Het stadje in de Westhoek waar 40jaar geleden mijn wiegje stond. Enkele streekatleten besluiten om samen met het bestuur van TTI terug de draad op te nemen om terug een triatlon (laatste was in 1991 of 1992) te organiseren doorheen de streek waar in WO I (’14-’18) zoveel leed heeft plaatsgevonden. Ieper en omliggende werd toen van de kaart geveegd. Als je dat weet, lijkt het een onmogelijke opdracht om een stad te heropbouwen zonder zijn middeleeuwse authenticiteit te verliezen.
Ieper is daar wonderwel in geslaagd (heropbouw was binnen de 10 jaar na einde WO I een feit). De laatste 15 jaar is er veel veranderd. Ieper is er ingeslaagd een volwaardige toeristische trekpleister te worden. Sinds mijn studies (met een kort intermezzo van een 3-tal jaar) heb ik Ieper achter mij gelaten en ben ik soms zelf toerist in eigen stad. Opmerkelijk.

Maar toen bekent gemaakt werd dat er terug triatlon in Ieper was (nog altijd mijn geprefereerde sport) was dit een echte thuismatch die ik niet mocht missen. Ik voel me na 15 jaar weliswaar een echte Latemnaar, maar gisteren was ik opnieuw “een Iepers Katje”.
Ik hoef niet te vertellen hoe de spanning zich heeft opgebouwd. Dat het iets speciaals was stond buiten kijf. Maar de opbouw naar D-day liep niet over rozen.
Tijdens verschillende verkenningen van het fietsparcours reed ik 2 maal lek en dan nog op dezelfde plaats. Balans: tubes van 60€ naar de knoppen = 120€. In een andere verkenning, tijdens de korte afdaling naar Zillebeke toe heb ik een aanrijding aan 50km/u op de achterkant van een wagen. Balans : 150€ voor een kapot achterlicht. Verder gelukkig geen schade of letsel. Tijdens de laatste 2 weken voor de wedstrijd kon ik omwille van drukte amper trainen en tot overmaat van ramp speelt de linkse knie terug op en moet ik vanaf maandag alle activiteit staken en een behandeling starten met Flexium-gel. Ik krijg het gefikst en zaterdag is de pijn volledig weg. Groen licht dus voor zondag.

Zondag morgen. Na een onrustige nacht, waarbij ik het parcours wel 20 keer heb afgelegd, wordt alles nog een keer gecheckt. Vol moed maar nerveuzer dan anders vertrekken we richting Ieper. Wat daar vervolgens gebeurt jaagt de adrenaline echt de hoogte in. Aangekomen aan WZ1 kom ik tot de ontdekking dat ik blijkbaar mijn rugnummer niet bij heb. STRESS. Overtuigd dat ik hem in de box had gelegd, besluit ik, nadat ik toch nog even rond mij check, terug te keren naar de wagen op zoek naar dat vermaledijde item. Let wel dit is op 14.30u of een half uurtje voor de start. In vliegende vaart fiets ik terug naar de parking en begin ik een verloren zoektocht. Ontmoedigd keer ik met lege handen terug. Plots kan het mij allemaal niet meer schelen. 14.55u: vlug sleur ik mijn wetsuit aan en loop ik naar de start. Mijn Sailfish zit totaal niet goed. Tijdens het opstellen aan de start ben ik nog volop bezig om mijn pak toch enigszins op de goede plaats te krijgen. De hoofdscheids ziet het anders en schiet de wedstrijd op gang. Ik schiet uit de startblokken en gedurende 300m ga ik mee met de kop van de masters-wave. Uiteindelijk zak ik wat terug, gedeeltelijk door te weinig zwemmen, en door een knellend pak dat niet volledig juist zit en de armen wat verzuurd raken. 16’36” op een 92e positie. Relatief tevreden over mijn zwemmen, begin ik een gevecht met dat ambetante pak. Gelukkig krijg ik het open op het moment dat ik bij mijn Cervelo-bolide kom. Ik wissel vlot (ik moet immers geen rugnummer aandoen, want ik ben dat toch kwijt) en ik begeef mij naar het slagveld. Letterlijk en figuurlijk want de parcours-bouwers hebben een uitdagende rit voorzien in wat voorheen een echt slagveld was in 14-18. Tussen resten van bunkers en bomkraters zwoegen nu triatleten. Een nijdige wind, speelt met menig atleet. Mac Adam (hier is hij weer Mr. Macadam  ) zorgt ervoor dat het zoeken blijft om in tempo te komen. Ogenschijnlijk vlakke wegen blijken plots ongemeen vals plat te zijn waar, tegen wind, amper 25km/u gereden wordt. Verschillende korte nijdige klimmetjes zorgen ervoor dat de quadriceps moord en brand schreeuwen. Gelukkig wordt dit af en toe beloond met lopende stukjes waar snelheden rond de 55km/u gehaald worden. Door al dit gezwoeg begint een pijnlijke rug op te spelen naar het einde toe. Het lijdt dan ook geen twijfel dat dit veruit het zwaarste triatlon-fiets parcours is in Vlaanderen. Hier wordt het kaf van het koren gescheiden, hier hebben mietjes niets te zoeken. Daar was geween en tandengekras. Na aankomst waren de reacties unaniem : ZWAAR.
Met een 86e fietstijd (1h18’40” met 34km gemiddeld) storm ik de WZ2 binnen. Ik kan het gevecht met de Vestingen van Ieper aangaan. Hartslag gaat niet beneden de 170 bpm. De beklimming van de Menenpoort doet de benen ontploffen. Keer op keer gaat het tempo eruit door kleine niveauverschillen. In ronde 2 krijg ik het gezelschap van een Knokse deerne. Gedurende 4 km ben ik onzichtbaar. Keer op keer wordt de dame aangemoedigd (“goe bezig madam”, “alléé, madammetje”, enz…) Als man zie je dus ook af als de beesten, maar blijkbaar wordt de inspanning geleverd door het vrouwelijke geslacht hoger ingeschat door de omstaanders en toevallige supporters.
Een redelijke loopproef van 47’44” (192e looptijd) brengt mij na 2h22’59” en een 121e plaats op 316 aangekomen atleten, samen met mijn dochtertje Laurence over de eindstreep. Uitgeput maar tevreden over de gedane inspanning kan ik dus het seizoen 2009 afsluiten.

Intussen kom ik veel oud-gekenden tegen, waaronder mijn leraar L.O. uit de humaniora (1984-1987) die in 1986 aan de wieg stond van de Ieperse Triathlon vereniging waar ik mij op 17 jarige leeftijd bij aansloot: gisteren was ik warempel onverwacht “thuis”.

Epiloog : tijdens het afhalen van mijn fiets en ander materiaal blijkt de organisatie mijn rugnummer te hebben gevonden en hebben ze het bij mijn zwemgerief gelegd. Heel eigenaardig.

De overwinning van Frederik in Ieper en Stijn in Mechelen sluiten het Belgische seizoen voor LTTL positief af. De voorbereidingen voor 2010 zijn al bezig. Als alles goed gaat gaan ze terug kunnen spreken over een (h)echt Oil service triatlon team.
Stay tuned en watch us.

See you next year somewhere at a triathlon!!!!!

Ephrem.