Stijn Goris wint in Sint Laureins

Zoals aangegeven in de intro heb ik me gisteren gewaagd in het hol van de leeuw. Zoals een bambietje (hertje) tussen een kudde hongerige leeuwen, bijna naakt, slechts gekleed met enkel die blitse LTTL-tenu, gewapend met niets anders dan een P4-tje en wat loopschoenen heb ik het er toch op durven wagen. Ik verscheen zaterdag aan de start van de niet-stayer ¼ triatlon van Sint-Laureins. Een zeer mooie organisatie in een schitterende streek, ware het niet dat het de thuishaven is van het SMO-team. Een beetje op vraag van mijn club (LTTL Oilservice Team), een beetje puur voor de uitdaging (LTTL en SMO zijn 2 topclubs uit dezelfde Oostvlaamse regio) en ook een beetje als ideale laatste harde fietstraining voor mijn internationale campagne zette ik de race op mijn programma. Na mijn overwinning in Geel, waar ik het ook moest opnemen tegen een sterk SMO-blok, die bovendien voor mekaar door het vuur gaan, zag ik er het leuke wel van in om op hun thuiswedstrijd proberen de overwinning weg te kapen en een LTTL vlag op hun thuisdomein neer te poten. Tot zover de ambitie vooraf.

Ter plaatse aangekomen kwam ik onmiddellijk Simon De Cuyper tegen, winnaar van vorig jaar en mij al enkele keren pijnlijk op mijn doos gegeven in het verleden en tevens “kopman van de dag” van het SMO-team. Het vreemde was echter dat het niet de Simon was die ik kende van op training… Lijkbleek en badend in het angstzweet liep hij mij voorbij, nog vluchtig stotterend dat hij te laat was voor de SMO-teambespreking … Ik zag direct de ernst in van de situatie en liet hem begaan, duidelijk merkend dat daar toch een “verdacht” sfeertje heerste binnen SMO. Wat later zag ik Willem Brems (ander kopstuk van SMO) die wel tijdig op de bespreking was. Ik vroeg hem lachend over teamtactieken en dergelijke en ook hij werd lijkbleek en sloeg volledig dicht (mocht hij van nature geen halve neger zijn was ook hij wellicht lijkbleek uitgeslagen…). Het was me wel duidelijk: er heerste spanning in het “andere kamp”, de leeuwen hadden duidelijk al een tijdje niet gegeten en waren extreem uitgehongerd of er waren daar in de bespreking al serieuze zweepslagen uitgedeeld. De blik in de ogen van Simon en Willem… ik ga hem nooit meer vergeten… er stond serieus wat druk op de ketel.

Van onze LTTL zijde daarentegen stond het bijna-voltallige bestuur, inclusief voorzitter en zijn vrouw, aan de wisselzone om ons nog wat zelfvertrouwen in te blazen, een vriendelijke schouderklop, een bemoedigend woordje, het tonen van de dikgevulde portefeuille… Ideale opkikker net voor de start.

De race zelf verliep voor mezelf perfect volgens onze LTTL ploegtaktiek: we lieten SMO de kopstart nemen in het zwemmen (Willem Brems), samen met Bart Colpaert kwam ik van de andere zijde gestart en ramde ik met enkele harde crawl-beenslagen Simon DC uit de voeten van Willem. Dankzij de strategisch gekozen badmutskleuren van SMO (Willem=gouden winnaarsmuts, Simon= kleur van de strijd =rood, Bart Colpaert (geen SMO)= jeanette roze en ikzelf = Stijn de kikker = groen) konden we mekaar goed herkennen. Willem kreeg het bij momenten erg moeilijk op kop en moest dan overgaan op zijn sterkere rugslag ipv crawl, maar kon toch standhouden tot het uit het water komen. Ikzelf en Bart waren mee in de voeten (zonder over te moeten schakelen op andere stijlenzelfs). Simon was net gelost en hing op 15s, vermoedelijk nog steeds niet helemaal bekomen van de “speech” voor het te laat komen op de teambespreking???

Na een perfecte wissel zat ik als eerste op de fiets en ben ik direct voluit gegaan om Simon geen kans te geven aan te sluiten. Hoewel het niet-stayer is zou het toch een voordeel voor hem zijn om mee in de eerste groep te kunnen fietsen, ook al is het op 10m van mekaar. Ik wist dat Willem niet zou overnemen, dus heb ik gewoon mijn eigen race gereden en de eerste 20km alles gegeven wat de benen konden. Telkens ik vluchtig achterom keek, zag ik opnieuw de angst in de ogen van Willem: “wat als het hier vandaag misloopt voor SMO…”. Na een 15-tal km denk ik zelfs een traantje opgemerkt te hebben bij Willem, wanneer Maarten Debolster (LTTL-kampioen, maar nog jeugdatleet en dus “vrijwillig” komen supporteren voor het TEAM) ons de eerste verschillen doorriep: 1’50 op Simon… Voor mezelf de bevestiging dat het hard ging (42.8km/u gem.) en dat ik gewoon zo moest doorgaan. Ik besloot niet meer achterom te kijken en me even niet meer om het leed van Willem te bekommeren, en gewoon resoluut voor de zege te gaan. Na 40km fietsen doken we de wissel in met 1’15 op enkele sterke fietsers (met oa. Michael De Wilde, teamkapitein SMO en prima lange afstandatleet) en met 3’50 op Simon DC.

Bij de start van het lopen overwoog ik Willem nog een schouderklopje te geven, of de zakdoek aan te reiken, maar gezien de massa SMO-leden in de race besefte ik net op tijd dat het niet mij taak was om hem er terug bovenop te helpen. Het lopen was 1 grote, en ja het was een heel grote…, ronde van 10km tussen de velden in de blakende zon. Ik had mezelf tijdens de week een vette-looptraining op de piste cadeau gedaan en wist dat de loopconditie groeiende is en ook de benen voelden vrij fris (voor zover dat kan bij 30graden hitte buiten) aan. Het begin van het lopen ging dus prima en na 2km kreeg ik van de LTTL-kampioen weer de verschillen doorgegeven. Willem moest lossen en al de rest zat op veilige achterstand. Zonder extreem te moeten forceren, maar toch nog serieus afgezien door de hitte, liep ik dan, zwaaiend met de grote Oilservice vlag, over de meet… Simon DC werd na een mega-hard loopnummer nog mooi tweede en Joury Gokel stak zijn SMO-teamgenoot Willem nog voorbij in de laatste 2km om zo brons te behalen.

Aan de finish kreeg ik dan nog de complimenten van onze toch-wel-duidelijk-tevreden voorzitter en van de andere LTTL-ers. Jammer dat Gilles Cottyn (LTTL) een knieblessure opliep om mee de top 10 wat op te vrolijken, want “de leeuwen” van voor de start lagen er nu eerder bij als “geslagen honden”. “Of-the-record” vernam ik dat SMO later op de avond een grondige (lees: harde, pijnlijke, zelfs noodzakelijke!!!) nabespreking zou doen… Zijzelf verkochten het met allerlei codenwoorden als: “We doen een gezellig team-etentje in “De Roste Muis”… Jaja, mij moet je niets wijsmaken mannen, ik heb jullie wel door, sterkte!!!!

Voor de lezers die het misschien niet helemaal door hebben: het ganse verslagje is hier en daar in de details lichtjes opgeklopt en misschien niet helemaal correct, maar de essentie blijft hetzelfde hoor. Ikzelf ben alleszins zeer tevreden met mijn 2de zege van het seizoen en heb genoten van de

mooie wedstrijd. Mijn zwem en fietsniveau zijn op punt zoals ik het wou hebben op deze moment , en het lopen heb ik niet moeten testen tijdens de race, maar gaat de goede richting uit op alle trainingen.

Volgende zaterdag start ik in de ETU premium-cup te Pontevedra (Spanje) en zal ik ongetwijfeld in de 3 disciplines maximaal moeten presteren om een goed resultaat en hopelijke EK-selectie te behalen. Ik voel me er alleszins klaar voor en kan met gerust gemoed een rustig weekje aanvatten.

Groeten,

Stijn

Mvg

Matthias zijn verslag,

Dit weekend stond de niet stayer triatlon van Sint Laureins, een klassieker op de kalender, in het rood in mijn agenda genoteerd. Na mij slechte wedstrijd in Geel wilde ik revanche nemen. De laatste weken iets meer gefietst en nu maar hopen dat dit mijn fietsniveau toch al iets verbeterd had.

Het was een lekker warm dagje, ideaal weer voor mij om een triatlon te doen. Het was voor mij de eerste maal dat ik hier deelnam en bij de verkenning van het fietsparcours samen met ploegmaat Gilles werd het duidelijk dat het zwaar ging worden. Omstreeks 12.30 doken we het water in voor 1000m zwemmen. Mijn start was iets minder maar zoals altijd kon ik veel atleten remonteren en klom ik als 7e aan wal met een supergoeie zwemtijd. Na een minder goede wissel kon ik beginnen aan de 40km. De benen waren in het begin wat minder maar na een paar kilometer wist ik al dat ze beter waren dan in Geel. Lange tijd heb ik dan in het zog (maar toch reglementair) van Gilles gehangen, die ook goed aan het fietsen was. Toen de sneltrein van SMO kwam voorbij gereden moest ik echter de rol lossen. Dan maar doorgereden en na zo’n 28km kwam er een groepje voorbijgereden waarbij ik makkelijk kon aanpikken en zo ben ik dan naar de 2e wissel gereden. Loopschoenen aan en direct de beuk erin. Na 5km had ik de eerste atleet voor mij te pakken. Ik liep toen op de 14e plaats. Ondertussen zag ik dat Gilles en Pieter Heemeryck hadden opgegeven. Uiteindelijk kon ik Bart Colpaert (die duidelijk ook niet in zijn goeie doen was) en Sander Dobbelaere nog inhalen om zo als 4e belofte op een 12e plaats te eindigen. Heel tevreden overschreed ik de finish. Ik had 5 min sneller gefietst dan in Geel en had getoond dat ik als 1e jaars belofte toch al wat in mijn mars heb om vooraan mee te strijden.