Goed, genoeg weemoedigheid, back to business:
Izegem had zich dus de taak op zich genomen om het BK voor alle categorieën op de kwart afstand te organiseren samen met de BK’s voor jeugd en beloften. Ze (de federatie) hebben er goed aan gedaan om dat daar eens te laten doen. Goed weer is het daar altijd (denk dat ze met de jaren hele karre-vrachten met eieren afleveren bij de arme Klaren, want hoe kun je het anders keer op keer lukken) Sfeer is er ook aangezien het er ook steeds stikt van de supporters en andere kijklustigen. Zwemmen is er veelal zonder pak (wat moet een echte triatleet nog meer hebben, parcours is er meestal zwaar door de bruggen, draaien en keren en de wind, en het lopen is er steeds meer dan de voorziene 10km, waardoor het laatste stukje meestal ook niet van de poes is. Maar ik weid uit;
Zaterdag was het dus tropisch heet en met veel wind beloofde het geen makkelijke klus te worden. Bij aankomst in de latere namiddag ,omdat wij maar om 16u moesten starten, werd ik aangenaam verrast door de titels en podia die we reeds hadden veroverd met het Oilservice team. Hopelijk konden we er nog een staartje aanbreien en de kers op de taart steken.
Het zwemmen was dus zonder pak (hiep hiep hiep hoera). Met de massa in het water ging ik mij op de tweede rij gaan leggen achter verschillende toppers. Dit in de buurt van Marc, ik wou een poging wagen om bij hem in de buurt te blijven. Je weet maar nooit, niet tegen staande Marc 2 weken geleden ruim 6 min. rapper had gezwommen in Antwerpen. Maar dat was dan met wetsuit en ik kan dus niet goed zwemmen met wetsuit. Na het startschot had ik echter direct vrije ruimte (een zeldzaamheid in een kwart) en voelde ik mij direct weg zwemmen van mijn mikpunt. Het watergevoel was ongelofelijk goed en ik ging voluit. Who cares what’s comes next. Na een 800m voelde ik iets van verzuring maar ik ging door op mijnen elan. Na 1200m merk ik Bram op en dat geeft een goed gevoel want hij is toch de betere zwemmer. 100m verder gaat het kaarsje uit en begint het wat te sputteren naar de exit. Daar hebben ze in Izegem er een 4de proef van gemaakt want je moet je op een ponton hijsen. Als je leeg gezwommen bent is dat een hele opdracht (meer iets in de zin van survival of the fittest) Gelukkig helpen er mij 2 stoere westvlamingen uit het water en ik begin aan de lange weg naar de wisselzone. Ik zie Bram 30meter voor mij maar kan dat gaatje niet dichtlopen. De vele supporters blijken verrast met mijn vroege exit en moedigen mij volop aan. Ten einde adem kom ik bij mijn fiets en een vlugge wissel later vervolg ik mijn weg. Dan merk ik dat ook Marc naar zijn fiets loopt om te wisselen. Ik heb dus zeer goed gezwommen. “Misschien kan ik mijn wagonnetje aanhaken” gaat het nog door mijn hoofd (Wist ik veel hoe hij voorbij zou stoempen) Ik kom dus niet tot op het wiel van Bram en ook Marc schiet mij voorbij. reden : mijn ijdelheid. Ik verklaar mij nader. In een verpletterende keuze tussen het 404 ZIPP voorwiel en het 808 type, overwint mijn ijdelheid het van mijn nuchter verstand (sic) en ik besluit het 808 voorwiel te steken (’t is toch schoner). Gevolg : ik moet gedurende 40 km het gevecht aangaan met mijn Cervelo i.p.v. met de tegenstand. De wind speelt met verschrikkelijk in het wiel en met mij en ik moet alle zeilen bijzetten om een rechte weg te kunnen volgen. Dit leid er toe dat ik een belangrijk groepje moet laten gaan in de tweede ronde. Gelukkig kan ik aanpikken bij een groot peloton dat me een 8-tal km verder voorbijvliegt. Ik kan mij dus voorbereiden op de grote strijk (Want als je loopt als een strijkijzer,…)
De wissel verloopt vlot en in de broeierige hitte vind ik niet direct een goed ritme. Het gevoel is er totaal niet en mijn lichaam neemt het commando over. Ongelofelijk hoe het lichaam ingesteld is en op automatische piloot kan overgaan. Het “opgelegde” tempo ligt constant 4 à 5 slagen onder mijn wedstrijdtempo, wat ik ook probeer. De invloed van de hitte en de opgelopen ervaring van de laatste 20 jaar laat mijn lijf er voor zorgen dat ik in Izegem de man met de hamer niet tegenkom en ik zelfs in de laatste ronde steeds vlugger kan lopen. Samen met een strijdmakker uit Knokke leg ik de volle 10,5km af en we peuzelen menig zwalpende atleet en atlete op. Ik loop praktisch de volle afstand op kop en ik mag dan ook van mijn strijdmakker de aankomst als eerste (van ons 2 natuurlijk) overschrijden en dit na een heftig sprintje met een onverlaat om die toch achter mij te houden. Heel dit avontuur brengt mij op een 118e plaats. Op dergelijke prestatie met een sterke bezetting (het gaat toch om een BK) kan ik dus tevreden terugblikken. Er zat een kleinigheid meer in, maar dat zijn nu eenmaal de wedstrijdomstandigheden waar een atleet moet mee leven.
Tenslotte nog dit : na de wedstrijd werd het nog een gezellige boel aan de mobilhome van Dirk en de wedstrijd-sleurhut van de familie Cottyn. Het napraten en analyseren gebeurde met het nuttigen van een pannenkoekje en een frisse pint (danke Wim en Mieke). Goed geïnstalleerd dus en het was wat met tegenzin dat er richting markt werd getrokken voor de podia en de tombola. Daar werd het in groep ook nog een leuke bedoening (Zeker als 2 westvlamingen staan te lachen met een andere die nogal nadrukkelijk de “H “en de “G” prononceert ) Er werd een groepsfoto van de Oilservice deelnemers gemaakt en het was duimen voor een prijsje uit de tombola. Karolien was bij de gelukkigen en kon met een schitterende multitoaster richting Melsele trekken. De rest hoopte op 1 van de LCD-TV’s maar het was “tegen ons viool”. Niet getreurd, volgend jaar beter.
Het was zaterdag dus een gezellige onderonsje. Dit zal de sfeer op en rond de triatlon van Izegem wel zijn, zoals ik al vermeldde in het begin.
Nog ééntje maar en dit seizoen zit er ook weeral op. Knokke stond ook op mijn lijst maar daar moet je dus geluk hebben om te kunnen starten. Niet dus. De laatste wordt Ieper. Het moet waarschijnlijk van 1991 zijn geweest dat er daar nog een wedstrijd werd georganiseerd. Back to the roots dus. Daar stond mijn wiegje en het is dus evident dat ik daar nog eens kennismaak met de Westvlaamsche klei. Het is veruit de belangrijkste wedstrijd voor mezelf dit jaar. Je wilt toch een schoon figuur slaan te midden vroegere buren, vrienden en schoolmakkers. Het wordt dus pieken. En ik hoop dat ik er een mooie prestatie kan neerzetten en mijn seizoen kan afsluiten.
See you later.

Ephrem